زندگی قافیه ی باران است من اگرپاییزم و درختان امیدم همه بی برگ شدند
توبهاری و به اندازه ی باران خدا زیبایی
پنجشنبه ۳ آذر ۱۳۹۰ |
رویای شب های تنهایی
بر سنگ مزارم بنویسید آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش، او زاده ی غم بود که از خاطر دوستان گشت فراموش
سهیلا هستم.
اهل تهران.
اینجا پناهگاه من برای خودم بودنه به دور از تظاهر.
موقع نظر دادن ادرس وب و ایمیل هم بنویسید تا پاسخگو باشم.
<-BlogEmail->
آرشيو
پيوند هاي وبلاگ