گاهی برای چیزهای کوچک آنقدر جنگیدیم که از مهم ترین ها غافل ماندیم ،
غصه ی از دست رفتنِ چیزهایی را خوردیم که به وقتِ داشتن آنقدرها خوشحال مان نمی کرد ،
آنهایی را در دایره ی احترام و ارزش هایمان قرار دادیم که حتی تعریفِ عامیانه ی این واژه ها را بلد نبودند
و آن قدر که طرزِ فکر ، نگاه و خوشحالیِ دیگران برایمان مهم بود ؛ به رضایت و معیارهای خودمان فکر نکردیم،
همان وقت ها که لبخند می زدیم و می گفتیم: همه چیز عاقبت طبقِ خواسته های من پیش می رود و خودم همه چیز را تغییر میدهم!!
واقعیتِ مبرهن و واضح و شاید در ظاهر تلخ این که ما فقط یک بار زندگی می کنیم ،
همین یک بار و فرصتهای بیشتری غیر از همین یک بار در دنیا نیست ،
پس چرا آنگونه که می خواهیم ، طوری که عمیقاً دوست داریم و باید ، زندگی نکنیم ...
و خب شاید چندان مهم نیست که چطور زندگی می کنی،
هیچ نسخه ی یکسانی برای تمامِ کنش و واکنش و علایقِ آدمها وجود ندارد و نمی شود انتظار داشت همه مثلِ هم فکر و رفتار کنند ،
نکته ی مهم این جاست که این زندگی ، همان موردِ علاقه ترین و بهترین سبکِ زندگی ات باشد!

|#فاطمه_پنبه_کار|