گاهی کامل فراموش می کنی
و بعد
می بینی که باید منتظر می ماندی
و گاهی
آن قدر منتظرمی مانی
که می فهمی
زودتر از این ها
باید فراموش می کردی
چهارشنبه ۱۲ مهر ۱۳۹۱ |
رویای شب های تنهایی
بر سنگ مزارم بنویسید آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش، او زاده ی غم بود که از خاطر دوستان گشت فراموش
سهیلا هستم.
اهل تهران.
اینجا پناهگاه من برای خودم بودنه به دور از تظاهر.
موقع نظر دادن ادرس وب و ایمیل هم بنویسید تا پاسخگو باشم.
<-BlogEmail->
آرشيو
پيوند هاي وبلاگ