سلام روزگار...
چه میکنی با نامردی مردمان..
من هم ..ا
گر بگذارند ...
دارم خرده های دلم را...
چسب میزنم...
راستی این دل ...
دل می شود ؟
دوشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۱ |
رویای شب های تنهایی
بر سنگ مزارم بنویسید آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش، او زاده ی غم بود که از خاطر دوستان گشت فراموش
سهیلا هستم.
اهل تهران.
اینجا پناهگاه من برای خودم بودنه به دور از تظاهر.
موقع نظر دادن ادرس وب و ایمیل هم بنویسید تا پاسخگو باشم.
<-BlogEmail->
آرشيو
پيوند هاي وبلاگ