هربار که کودکانه دست کسی رو گرفتم
گم شده ام
ترس من از گم شدن نیست ....
ترسم از گرفتن دستی ست که بی بهانه رهایم کند
یکشنبه ۹ تیر ۱۳۹۲ |
رویای شب های تنهایی
بر سنگ مزارم بنویسید آشفته دلی خفته در این خلوت خاموش، او زاده ی غم بود که از خاطر دوستان گشت فراموش
سهیلا هستم.
اهل تهران.
اینجا پناهگاه من برای خودم بودنه به دور از تظاهر.
موقع نظر دادن ادرس وب و ایمیل هم بنویسید تا پاسخگو باشم.
<-BlogEmail->
آرشيو
پيوند هاي وبلاگ