فرض كنيد داستان زندگى تان را نوشته ايد
و فيلمنامه اى از آن تهيه شده،
يك كارگردان هم حاضر شده فيلم را بسازد،
حالا چشمهايتان را ببنديد
و خودتان را در حال ديدن خودتان مجسم كنيد،
آيا خودتان از ديدن آن فيلم لذت ميبريد؟
يا آنقدر كسل كننده است كه
همان دقيقه هاى اول سالن سينما را ترك ميكنيد
و پيش همه دوستان و آشنايان تان هم از فيلم بد ميگوييد
و از آنها ميخواهيد پولشان را هدر ندهند
آيا اين فيلم، پروژه پرهزينه اى خواهد بود،
كه نياز به صحنه پردازى هاى مختلف دارد
يا پروژه كم خرجى است كه
محدود به يك شهر و چند صحنه
كه بيشترش هم در داخل آپارتمان هست ؟
ميبينيد ؟
براى اين است كه هميشه بيشتر آدم ها
از روند تكرارى و فرسايشى زندگى مينالند،
چون زندگى شان واقعا ملال آور است،
هيچ اتفاق مهمى در آن نميافتد،
تأثيرى بر اطراف و جامعه ندارند،
صبحانه ميخورند،
درس ميخوانند،
به زور سر كار ميروند،
همبرگر ميخورند،
و بعد ميميرند....