بعضی از آدم ها با تموم زخم ها دلخوری ها نبودن ها،
بازم وفادارند نه بخاطر کسی که نیست،
بخاطر احساسی که به جای مونده بخاطر دستی که فشرده شده،
روحی که یتیم مونده.
بعضی از آدما با تموم تنهایی ها رنج ها دلتنگی ها بازم وفادارن
نه یک سال نه یک ماه بلکه هر لحظه و هرثانیه وفادارن.
اونا طعم کز دلگیری رو چشیدن اما صبور موندند،
لذت عشق رو با تموم جونشون لمس کردن اما بازم تنها موندند،
اونا لب های پر از لبخند و دست های پر از توان رو دیدند
اما بازم صبور تر و تنهاتر از همیشه ادامه دادند
تا اگر روزی کسی تمامشون رو در آغوش گرفت
با عشقی بزرگ تر و دستای بخشنده تر پاسخگوی دنیایی زیباتر باشن. . .