نرسیدن، تجربه‌ای به مراتب تلخ‌تر از، از دست دادنه !
آدم وقتی کسی رو از دست میده، افسوس خاطراتش رو می‌خوره، گاهگاهی به یادش می‌افته، بغض مي‌كنه و اين نبودن، قلبش رو به درد مياره، اما حداقل، گذشته ای وجود داره که به خاطرش گریه کنه ...!
وقتی نمی‌رسی، خیال پرداز می‌شی، لحظه به لحظه خودت رو جاهای مختلف تصور می‌کنی. انقدر که دیگه نمی‌دونی چی واقعیته و چی تَوهم...
انقدر که نمي‌بيني کسی که هست، هیچوقت نبوده !
آدمِ بی خاطره، آدمِ نرسیده‌ست، که چیزی برای از دست دادن نداره ...