به نظر من زندگي مثل يه فيلمه!
گاهي نقش يه سياه لشكر رو داري اما انقدر جنگيدن رو خوب ياد گرفتي كه خودت رو تبديل ميكني به بازيگر نقش اول!
گاهي هم سوپر استاري و فكر ميكني دليلي واسه جنگيدن نيست و درست همون لحظه نه تنها نقشت رو از دست ميدي، بلكه به كسي تبديل ميشي كه هيچ نقشي جلوي دوريين نداره و حتي ديگه سياه لشكر هم نيست!
من نميدونستم كه زندگي بي رحمه!
من نميدونستم كه زندگي علاوه بر زيبايي هاش زشتي هايي هم داره!
من نميدونستم كه زندگي اين توانايي رو داره كه درست وقتي روي قله ايستادي جوري زمينت بزنه كه بيفتي توی يه چاه عميق و هيچكس هم نتونه صداتو بشنوه!
من دلخوش كرده بودم به رويِ خوبش، به خنده ها، به دلخوشي ها، به دوست داشتن ها...
اما خب متاسفانه اينها واقعيت زندگي نيست و من واقعيت زندگي رو با تك تك سلول‌هام درك كردم و اون چيزي نيست جز اميد، صبر و جنگيدن با تمام وجود براي چيزهايي كه دوست داري...