غصه که بخواد بیاد آشنایی نمیده بهت، خبر نمیده، سرشو میندازه پایین میاد تو رگ و پی آدم.
تا بخودت میایی میبینی شدی شکل غم توی چهره‌ی  بچه سه ساله که خوراکیشو ازش گرفته باشن.
بدیش اینه دیگه نمیتونی حتی گریه کنی یا داد بزنی.
میچپی یه گوشه مچاله تووی خودت، خودتو میشکافی حتی نای همینم نیست بگی دلم گرفته بچه جون. بعدم بپرسی : چی شده! مگه جواب میده؟
آدم یه نگاه میکنه به سالایی که رفته یه نگاه میکنه به خودش و یه آه میکشه و فقط می‌ره.